به لطافت برگ

سعادت مهتاب

             دريا

به غمزه شب

به اندام تنومند خيال در شاعر

و شعر كه بارگاه چشم هايت را به تصور

انديشناك ذهن داد

خوب است

             آدم ها شعر مي خوانند

به دل واژه اي ده

تا ساعت نگاهت را

             به قدر معاني انسان

                                بچرخاند

به چه مي ماني

به طعم واژه هاي پنهان ناگفته

به لب هاي حسرت

نه به راز مي ماني

نه به ....

نمي دانم

مي ماني

                            از خودم ( تقديم به ؟ )

        که دیگر جایگاه شوق های خانه کردن نیست

          که دیگر رفته از رخسار دنیا رنگ خوبی ها

             محبت واژه ی زیبای خواندن نیست

               ز بس در خون شکفته دست های سرخ نامردی

               که حتی راهکاری هم برای خون ندادن نیست

            و من تنها امیدم را به تو بستم

         که جز تو هیچ کس در فکر زیبای نماندن نیست

       بگو دنیا همان تقدیر بد عهدی آدم هاست

    که جز پر پر شدن جایی برای دل سپردن نیست

                                                         از خودم

لحظه ها می بارند

             رنگ ها می رقصند

              زندگانی در پیش

عشق شاید

              چیدن یک گل سرخ

                 شاید دو سه حرفی که چکیده ز دهان دونفر

                  یا گمان کردن هر خاطره ای،قصه ای،رویایی

یا اگر مکث کنیم

عشق یعنی مرگ

به عقب برگردیم

                                  مادران می بارند

                                  مادران می رقصند

                                           زندگانی زیباست

                                            مادران قصه ی خوبی هستند

                                             مادران واژه ی پاکی هستند

                                             مادران خاطره اند

                                              مادران قسمتی از مرگ

                    مرگهایی زنده

                    مرگهایی عاشق

همه فکر می کنیم

هوا نامرئی است

مثل رنگ لحظات مادر

                     آسمان آبی نیست

                     انعکاس رخ مادر زیباست

                     مهر در پنجه ی مادر پیداست

                    عشق بر گونه ی مادر جاریست

                    لطف در پشت دل او مخفی است 

                                                                 از داداشم

نشو با من غریبه مثه نامهربونا

بلا گردون چشمات زمین و آسمونا

تو رو دیدم تو بارون دل دریا تو بودی

تو موج سبزه سبزه تن صحرا تو بودی

مگه میشه ندیدت تو مهتاب شبونه

مگه میشه نخوندت تو شعر عاشقونه

دلم می خواست دیگه عاشق نباشم

 ولی عشقت تو قلبم مونده ای وای

دل دیونمو سوزنده ای وای

هنوزم عاشقم دنیای دردم

مثل پروانه ها دورت می گردم

                                     تقدیم به ( ؟ )

       در حاشیه ی کور شبانه

            بیا با هم تا تجلی خورشید رویم

بیا زرد شویم

                         آن جا که تمایل سبز چمن با ماست

                            آن جا که رنگ سفید حادثه می درخشد

                         آن جا که لا به لای ثانیه ها یقین می روید

بیا با مرگ بسازیم

بیا تا بارورشدن روح

                                                         تا آسمانی شدن دل

                                                         تا نبض آشنایی

                                                         تا جاوید ها

                                                         تا بلوغ

                         بیا با مرگ زندگی کنیم

                                                              از داداشم

به کجا خواهند رفت ؟

تا سر تیک تیک یک ساعت دست ؟

یا نه از آن دور تر

و چرا مکثی نیست ؟

تا برای عددی فکر کنیم

تا برای نقشی

روی دیوار هزاران ساله

تا برای قفسی در زندان

لحظه ها چند قدم دورترند

دورتر از نفس درک زمین

به  چه مغرور شدی

ای که مردن همه ی نقش تو است

مرگ چند گام جلوتر از توست

و صدای قدمش پشت سرت

مرگ تا لحظه ی بودن با توست

و سپس خواهد مرد

                                                       از دادشم

سفر کردم که از یادم بری دیدم نمیشه

                    آخه عشق دو عاشق با ندیدن کم نمیشه

غمه دور از تو موندن یه بی بال و پرم کرد

                   نرفت از یاد من عشق سفر عاشق ترم کرد

هنوز پیش مرگتم من بمیرم تا نمیری

                          خوشم با خاطراتت اینو از من نگیری

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم!!

به نام خدای تو

             خدای من

                        خدای عشق

                                       و

                                  خدای ناگفته های من و تو

قبل از هر چیز بودنت را که هدیه ای بزرگ برای من است به تو تبریک می گویم و بعد تو را ارج می نهم که زیبا عشق می آفرینی.

رنگ می زنی ، شوق می دهی ، وقتی می بینمت چشمهایم آبی می شوند.

قلبم سرخ ، زبانم نرم ، روحم آرام و خدایم دوست داشتنی

تو آنقدر زیبایی که خوب می میرانی

و من با تو هر لحظه می میرم و زنده میشم

من آشیانه ی متروک یک بهانه بودم

تو برای من خوش آمدی

و من آمدنت را قاب می کنم

در چشم های شیشه ای قلبم .!!

بیگانه مباشیم و سخن آشنایی هم نزنیم  که آشنایان

ناجوانمردانه بیگانه اند.

دوسِت دارم ! دوسِت دارم ! دوسِت دارم !