لحظه هام تاریکی و غم زدگی

توی ذهن لحظه های بی شمار

                                    من و تنهایی و بغض زندگی

من ورق تا ورق حادثه ها رو میدونم

                                  خط پژمردگی چون و چرا رو میدونم

توی غصه هام همش داد می زنم

                                  ولی مرزغصه هارومیدونم

میدونم نفس کشیدن کافیه

                                  اگه می خوای بمونی این چنینیه

تو نمی دانی

مرگ چند گام جلوتر از توست

و صدای قدمش پشت سرت

مرگ تا لحظه ی بودن با توست و سپس خواهد مرد.

چند قدم آهسته تر تنها کجا می روی

برگرد در چشمهایم زل بزن حالا بگو آن جا کجاست می روی

صد تا چو من پریشان از عشق چشمهایت

ای جان و هستی من بویت مستی من

من می سپارم این دل در زیر پاهایت

کن گریه که غریبم در این دیار پر درد

صد اشک من فدای یک قطره اشکهایت

گر بشوی امیرم با دیده می پذیرم

صد جان من به قرآن قربان گریه هایت

برای زندگی کردن دو چیز لازم است. قلبی که دوستت

 بدارد و قلبی که دوستش بداری

کلمات تنهایی از شب دور می شوند. سکوتی سرد ولی آرام جان می گیرد می خواهم در شبی نمناک با بوی نم باران به آرامش برسم.

بدرود زندگی بدرود!!

من نمی دانم چرا ؟ در این کورسوهای دور در این بیغوله راه ها گذری به دیدارت نیست ! من نمی دانم چرا ؟ اینجا

عشق بی معنی است ؟