کیستی ؟؟

                              من همان سر گشته ی تنهای شهرم

                                                         من همان گم گشته ی کوی غریبم

                             من و بن بست سالهاست

که آشنائیمان را بو می کنیم

              دیوانه از دیوانه پرسد مشق را

                                             در حیرتم !!!!

                                                    خلوت من مال من است

                 نمی دانم تو را با این خلوت چه سرّی ست

                                  که تنهایم رها نمی کنی

                           می خندم و می نالم و می جوشم

                                                    غربت من از آن من است

وای برتو

             اگر رهگذری سرکی بکش

                              و من را با خود رها کن

                                           که تاب از کف داده ام

                                                 دیگر توان ازدحام عشق را ندارم

                                  بس است ....

                                          کافی ست ....

                                                    برو ............

از خودم

رهایم کن ای آواره گی

                   من از آسمان ندای ربنا شنیده ام

                                    ندایی بس فروزان و دل انگیز

                   من از آسمان ندای هل اتا شنیده ام

                                    ندایی به اندازه ی چشمان سحر خیزان

و من آندم مدهوش و حیران

لابه لای ثانیه های معکوس اذان

            الله اکبــــــــر

                                می دانم چرا نمی خواهم تو را

                               پس تنهایم گذار ای آواره گی

تا راز ثانیه های معکوس را کشف کنم 

و به اوج اطاعت و بندگی رسم

از خودم

     اولیـن معنای خود دیدم

           چشم هایش را آواره بر

               دریای مهر و رنج دیدم

                مادرم را جمله ای دیدم

               مادرم را واژه ای

          ندایی

    عشق تقسیم می کرد

عشق

      آه !!

          مادرم زیبا ، وجود عشق را می دید

              مادرم گاهی خدا می شد

                  و من شرمنده ی الطاف مهر او

                  مادرم در کهکشان راه آزاری

              برایم ماه را هدیه آورد

        ماه در چشمان مادر بود

  روشنی در پیش پای من

        مادرم عشق را می برد

              من را کوله بار مهر مادروار

                  کوله باری که عطرش بوی قلب مادرم می داد

                  کوله باری جنس خیس نازک ابریشم

              چشمان دریایی مادر 

          تو ای مادر

      عشق یا تو

تویی معنای عشق یا عشق معنای تو

        با تو سخت آمد نگاه من

            با تو دشوار است

                  با تو ماندن مثل خورشیدیست آتش باز

                         با تو ....

                                اما

                                       بی تو هرگز مادر

از خودم    

ای تنهایی ظریف من

مهتاب ، سعادت من و تو را احساس می کند

و ستاره ها آشنائیمان را بو می کنند

به آسمان بگو که آبی ترین نقش خود را

در چشم سبزت بنگارد

و به باد بگو که بوته های رمیده را

با شعر من و تو به رقص آورد

 به خورشید بگو

که رمز انعکاس نور را

در چشم های تو تفسیر کند

تا باز منعکس شویم

عاشقانه در هم فرو رویم

و آواز سر دهیم

                                                 از خودم

 او ..

بی آنکه به حضور او نیازمند باشم،

                           زندگی ای

                                در اوج آسمان ها داشتم و

                                                   چه زندگی زیبا

و سرشاری است که آدمی در کناری زندگی کند،

بی آنکه رنج تحمل کسی را داشته باشد.

                                        وصالی در تنهایی مطلق خویش،

با عزیزی که هست و ... نیست.

عشق زندگي است
عشق هرگز خطا نمي كند
و زندگي
تا زماني كه عشق هست به خطا نمي رود.
در بنيان تمامي مخلوقات عشق همچون عطيه اي برتر حاضر است.
زيرا هنگامي كه هر چيز ديگري به پايان مي رسد
عشق مي ماند
زندگي با تمام لحظه هايش
لحظه هاي شادي و غم
لحظه هاي اميد و ترس فقط فرصتي براي آموختن عشق است
آموختن عشق آنگونه كه مي تواند باشد
همانگونه كه بوده
همانگونه كه هست
-
زندگي را دوست دارم در پناه دوست

اگر امشب همراه اشک های من نشوی

اگر من ...

اگر به نهایت رسیدن فکر نمی کردم

آنگاه دل نیز آرامش می گرفت

               تو آمدی نوید لحظه های ناب

                             چگونه من تو را کنم سپاس

                                           تو ای فراتر از صواب

                                   تو را به روی قاب ها نوشته اند

               تو را به روی سینه ها سرشته اند

                   تو آمدی و برگ های سبز

                                همه شکوفه گشته اند

                                       تویی صداقت خدای مهربان

                                              برای ملتی بزرگ و جاودان

                برای گفتن حماسه ای دگر

                      تو آمدی چه با محبت این زمان

               در این دیار مملو از سکوت

                              چه پر ستاره آمدی

                                 که تا کنی حماسه ای درست

                                       پر از بهانه و بهاره آمدی

                 تویی رساترین صدای قرن

                       برای عاشقان تلخ کام

         وطن بخاطرات شده بهار

              همه زمین برای یک قیام رام

                           شمیم دلنواز زندگی

                                 ز کوچه ها شده روان

چه پیر و کودک و جوان

همه به سوی تو روان

                                                                    از خودم

سر شادم و هشیار تر از زمان

                        آماده ام که عاشق فردای خود شوم

                        آواره ام نه ! زماندن شدم جوان

                                        من وارث عهد صداقتم

                                       زین رو شده ام زیباچه ی کران

خونی ترین صدای رهایی از زمان منم

در عین حال منم آرامش حقیقی جهان

                  من خاطراتی از آهنگ های دل گداز و ذهن باز

                  یاد آور آوازهای می فشان

                                   تا چشم نازنک خود را برون کنم

                                    خواهم برید ز خورشید هم امان

من نامه ی تبریک احمد به مصلحم

از ذهن خاک پریده ام به آسمان

                                                        از خودم

اشکی که خشک می شود

لبخندی که محو می شود

ویادی که هرگز فراموش نمی شود

آفتاب گردان دنبال خورشید می گشت

ناگهان ستاره چشمک زد

آفتاب گردان سرش را پایین انداخت و گفت

(( گلها هرگز خیانت نمی کنند ))

به لطافت برگ

سعادت مهتاب

             دريا

به غمزه شب

به اندام تنومند خيال در شاعر

و شعر كه بارگاه چشم هايت را به تصور

انديشناك ذهن داد

خوب است

             آدم ها شعر مي خوانند

به دل واژه اي ده

تا ساعت نگاهت را

             به قدر معاني انسان

                                بچرخاند

به چه مي ماني

به طعم واژه هاي پنهان ناگفته

به لب هاي حسرت

نه به راز مي ماني

نه به ....

نمي دانم

مي ماني

                            از خودم ( تقديم به ؟ )

        که دیگر جایگاه شوق های خانه کردن نیست

          که دیگر رفته از رخسار دنیا رنگ خوبی ها

             محبت واژه ی زیبای خواندن نیست

               ز بس در خون شکفته دست های سرخ نامردی

               که حتی راهکاری هم برای خون ندادن نیست

            و من تنها امیدم را به تو بستم

         که جز تو هیچ کس در فکر زیبای نماندن نیست

       بگو دنیا همان تقدیر بد عهدی آدم هاست

    که جز پر پر شدن جایی برای دل سپردن نیست

                                                         از خودم

لحظه ها می بارند

             رنگ ها می رقصند

              زندگانی در پیش

عشق شاید

              چیدن یک گل سرخ

                 شاید دو سه حرفی که چکیده ز دهان دونفر

                  یا گمان کردن هر خاطره ای،قصه ای،رویایی

یا اگر مکث کنیم

عشق یعنی مرگ

به عقب برگردیم

                                  مادران می بارند

                                  مادران می رقصند

                                           زندگانی زیباست

                                            مادران قصه ی خوبی هستند

                                             مادران واژه ی پاکی هستند

                                             مادران خاطره اند

                                              مادران قسمتی از مرگ

                    مرگهایی زنده

                    مرگهایی عاشق

همه فکر می کنیم

هوا نامرئی است

مثل رنگ لحظات مادر

                     آسمان آبی نیست

                     انعکاس رخ مادر زیباست

                     مهر در پنجه ی مادر پیداست

                    عشق بر گونه ی مادر جاریست

                    لطف در پشت دل او مخفی است 

                                                                 از داداشم

نشو با من غریبه مثه نامهربونا

بلا گردون چشمات زمین و آسمونا

تو رو دیدم تو بارون دل دریا تو بودی

تو موج سبزه سبزه تن صحرا تو بودی

مگه میشه ندیدت تو مهتاب شبونه

مگه میشه نخوندت تو شعر عاشقونه

دلم می خواست دیگه عاشق نباشم

 ولی عشقت تو قلبم مونده ای وای

دل دیونمو سوزنده ای وای

هنوزم عاشقم دنیای دردم

مثل پروانه ها دورت می گردم

                                     تقدیم به ( ؟ )

       در حاشیه ی کور شبانه

            بیا با هم تا تجلی خورشید رویم

بیا زرد شویم

                         آن جا که تمایل سبز چمن با ماست

                            آن جا که رنگ سفید حادثه می درخشد

                         آن جا که لا به لای ثانیه ها یقین می روید

بیا با مرگ بسازیم

بیا تا بارورشدن روح

                                                         تا آسمانی شدن دل

                                                         تا نبض آشنایی

                                                         تا جاوید ها

                                                         تا بلوغ

                         بیا با مرگ زندگی کنیم

                                                              از داداشم

مهتاب ، سعادت من و تو را احساس می کند

و ستاره ها آشنائیمان را بو می کنند

به آسمان بگو

که آبی ترین نقش خود را در چشم سبزت بنگارد

و به باد بگو

که پونه های رمیده را

با شعر من و تو به رقص آورد

به خورشید بگو که رمز انعکاس نور را

در چشم های تو تفسیر کند

تا باز منعکس شویم

عاشقانه در هم فرو رویم

و آواز سر دهیم

                           دادشم

به کجا خواهند رفت ؟

تا سر تیک تیک یک ساعت دست ؟

یا نه از آن دور تر

و چرا مکثی نیست ؟

تا برای عددی فکر کنیم

تا برای نقشی

روی دیوار هزاران ساله

تا برای قفسی در زندان

لحظه ها چند قدم دورترند

دورتر از نفس درک زمین

به  چه مغرور شدی

ای که مردن همه ی نقش تو است

مرگ چند گام جلوتر از توست

و صدای قدمش پشت سرت

مرگ تا لحظه ی بودن با توست

و سپس خواهد مرد

                                                       از دادشم

سفر کردم که از یادم بری دیدم نمیشه

                    آخه عشق دو عاشق با ندیدن کم نمیشه

غمه دور از تو موندن یه بی بال و پرم کرد

                   نرفت از یاد من عشق سفر عاشق ترم کرد

هنوز پیش مرگتم من بمیرم تا نمیری

                          خوشم با خاطراتت اینو از من نگیری

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم!!

به نام خدای تو

             خدای من

                        خدای عشق

                                       و

                                  خدای ناگفته های من و تو

قبل از هر چیز بودنت را که هدیه ای بزرگ برای من است به تو تبریک می گویم و بعد تو را ارج می نهم که زیبا عشق می آفرینی.

رنگ می زنی ، شوق می دهی ، وقتی می بینمت چشمهایم آبی می شوند.

قلبم سرخ ، زبانم نرم ، روحم آرام و خدایم دوست داشتنی

تو آنقدر زیبایی که خوب می میرانی

و من با تو هر لحظه می میرم و زنده میشم

من آشیانه ی متروک یک بهانه بودم

تو برای من خوش آمدی

و من آمدنت را قاب می کنم

در چشم های شیشه ای قلبم .!!

بیگانه مباشیم و سخن آشنایی هم نزنیم  که آشنایان

ناجوانمردانه بیگانه اند.

دوسِت دارم ! دوسِت دارم ! دوسِت دارم !